Er (zijn) eens een meester die een klas had van wel veertien aatjes. Op een dag (worden) er acht aatjes ziek. De meester (vertrouwen) het zaakje niet en zei tegen de andere aatjes: "Ik ga alle zieke aatjes zoeken. Blijf in de klas en werk in stilte tot ik terugkom. Laat niemand binnen!"
Toen de meester (vertrekken) waren de zes aatjes die overbleven erg bang. Ze (zijn) tenslotte nog nooit alleen in de klas (blijven) . Het grootste aatje (heten) Alexander. Hij (zijn) erg ongerust zei: "Als er op de deur geklopt (worden) , doet niemand open. We verstoppen ons in de klas." Na een uurtje (werden) er voor het eerst geklopt. Sidderend van angst (duiken) de zes aatjes onder stoelen en banken.
"Is daar iemand?" (vragen) een valse stem. Alexander (kijken) door het sleutelgat en (zien) wat hij al (vermoeden) . Het (zijn) de boze gnolf die af en toe op school rondsnuffelt als hij grote honger heeft.
"Ga weg boze gnolf!" (brommen) Alexander. Wij doen niet open. Na een kwartier (worden) er voor een tweede maal op de deur (kloppen) . Toen het grootste aatje weer door het sleutelgat (kijken) zag hij een meneer in een mooi pak. Alexander (roepen) : "De meester is terug!" Hij (openen) de deur. Daar (stormen) de boze gnolf in zijn mooie pak de klas binnen. Alle aatjes (duiken) onder stoelen en banken. Maar de boze gnolf (krijgen) ze allemaal te pakken en (slokken) ze één voor één naar binnen. Daarna (rusten) hij uit in een zetel op de creazolder. Langzaam (gaan) een blauwe kast in de klas van de zes aatjes open. Het kleinste aatje, Marie, (hebben) haar kunnen verstoppen in de kast.
Toen de meester terugkwam (vertellen) ze wat er was gebeurd. De meester (vinden) de gnolf op de creazolder. Hij (zwieren) de gnolf zo hard in het rond dat de gnolf zich niet goed voelde. Alles wat hij had opgegeten lag even later weer op de grond. "Foei!" (roepen) de meester. Kuis alles zelf maar op. De zes aatjes (gaan) mee met de meester. In de klas (krijgen) alle aatjes die ondertussen genezen waren dikke kussen.